Oh heerlijke jij

Zo mooi

Gevoelige denker

Eenvoudig blij

Met dat wat je hebt

Twee pyama's

Post voor jou

Een doolhofspel

Je vriendje

De muziek

In je ogen en je lach

Dank je heerlijk mensje

Voor het mooie licht

Op deze lentedag

 

 

 

 

Toen is niet nu

Niet zoals toen

Maar andersom

Nu staan zij

Waar wij stonden toen

Waren wij klein

En nu mogen wij, zoals zij toen

Voorbeeld zijn

Kijken, leren, weten, delen

Nu is zoals het eerder was

Hun taak overgedragen

Zijn zij het die spelen

En stellen zij aan ons de vragen

Toen en nu en morgen

Zullen altijd

Voor elkaar blijven zorgen

 

 

 

En dat noemen ze dan "omkat"

Niet dat ik die uitspraak vat

Maar ik doe het blijkbaar wel

Omkatten bij punt nl

Dus al klinkt het stom...

De kat is weer bijna om!

 

 

 

Jij

Zo bijzonder

Breekbaar

In je sterke zijn

Wat jij kunt zien

Zo belangrijk

Al dat moois

Voor hen te klein

Van  krachtig  genieten

Tot schuilen

Met je ogen dicht

Even moeten huilen

Wachtend op licht

 

Ik Vind je geweldig

Vanaf de eerste dag

Ik kon je voelen

En leek je al te kennen

Voor ik je lieve ogen zag

 

 

 

Het gevoel van bijna moeten

Geluid van afwachtend publiek

Kromgetrokken voeten

Van zenuwen tot ziek

Weten dat je er wilt staan

Wees niet bang en kijk jezelf

Diep in je ogen aan

Daar ligt het verlangen naar

De spots even op jou gericht

Alle remmen los

Het applaus kleurt je gezicht

Verstevigd je talent en je persoon

Spots erop en wakker worden

In je eigen droom

Al vind men mij een vreemde, aparte, rare of te vrije moeder, ook ik doe mijn best om een goede moeder te zijn. Maar als ik zo eens om mij heen kijk, vraag ik me wel eens af wat nou per definitie "goed" is als het om opvoeding gaat. Wanneer ben je "geslaagd" als ouders ? En is jouw kind (door de ultieme opvoeding) een "voorbeeld produkt" voor deze maatschappij? Ouders lopen zich uit de naad voor het ideaalbeeld van de maatschappij. En hoe harder je loopt, hoe meer commentaar je mag geven?  Het zou zomaar kunnen. Vooral kijken naar hoe de ander het doet en niet naar jezelf, naar hoe jouw "moeder zijn" voelt.  Moeder zijn is heel normaal, maar toch zo bijzonder. Hoe ingewikkeld kan het zijn om je kind door het eerst deel van het leven heen te helpen. Te laten zien hoe mensen zijn en wat ze doen. Te laten zien wat de realiteit is en tegelijkertijd te voelen wat je zou willen laten zien. Steeds meer van de buitenwereld gaat "trekken" aan je kind. Ze spreken woorden uit die jij niet kende. Zelfs woorden die je niet WILT kennen.  Kinderen kunnen het moederhart pijn doen zonder pijn te willen doen en andersom. Maar kinderen kunnen je ook dingen leren, of dingen laten herinneren.  Je kunt een kind opvoeden tot een voorbeeldkind, maar weet je dan ook wie je voor je hebt? Ik hoef geen voorbeeldkinderen of modelkleuters hoor. Dan maar liever raar of veel te vrij. Ik ben moeder en leef dit leven met alles wat ik heb. Houden van, verdriet en liefde, we delen wat er is. We doen het beste wat we kunnen. We krijgen en geven elkaar kracht. We houden van elkaar!!